Morze Kaspijskie

Największym jeziorem naturalnym jest Morze Kaspijskie o powierzchni 374 tys. km2, następnie Jezioro Górne, Wiktorii i Aralskie.

Najgłębszym jeziorem jest Bajkał o głębokości 1741 m lub 1620 m w zależności od źródła informacji oraz Tanganika – 1435 m i Morze Kaspijskie o głębokości 1025 m. Największa ilość jezior występuje na obszarach objętych zlodowa-ceniami w Europie i Ameryce Północnej.

Z punktu widzenia geologii jeziora są tworem krótkotrwałym. Po powstaniu przeżywają fazę młodości, są to najczęściej jeziora typu oligotroficznego. Wraz z rozwojem w nich życia organicznego wchodzą w wiek dojrzały i najczęściej są jeziorami eutroficznymi. Po tym okresie stają się jeziorami dystroficznymi i przekształcają się w bagno i torfowisko. Proces ten polega na zarastaniu i wypełnianiu misy jeziornej szczątkami organizmów żywych oraz osadami mineralnymi, co doprowadza do spłycenia jeziora, a w końcowej fazie do jego zaniku. Szczególnie krótkotrwałym zjawiskiem są jeziora o niedużej głębokości.

Bagna są to obszary podmokłe z powierzchniową warstwą gruntu okresowo lub stale zatapianą. Tworzą się one nie tylko poprzez zarastanie jezior, lecz także na terenach o wysokim poziomie wód za- skórnych i o utrudnionym ich odpływie. W bagnie zachodzi proces tworzenia się torfu. Możemy je podzielić na torfowiska wysokie, które są zasilane wodami opadowymi, oraz torfowiska niskie zasilane również wodami rzecznymi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *