Struktura użytkowania ziemi

Struktura użytkowania ziemi wykazuje silne zróżnicowanie zarówno w skali kontynentów, jak i poszczególnych państw. Wysoki odsetek użytków rolnych charakteryzuje kraje europejskie i Australię (gdzie zdecydowanie przeważają jednak łąki i pastwiska). Przy-

kładowo w Wlk.JBr.y±anii użytki rolne stanowiąJ73% ogólnej – pot_ wierzchni, w~Hiszpanii 60,5%, w Niemczech 49,5% a w Polsce- ponad_65%. Większóśćdęrajow~Europy praktycznie wyczerpała już rezerwy ziemi zdatnej pod uprawę. Jedynie w krajach o niekorzystnych warunkach klimatycznych, jak Szwecja czy Norwegia, udział użytków rolnych nie przekracza 10%. Cechą charakterystyczną dla krajów europejskich jest stałe ograniczanie powierzchni trwałych użytków zielonych. Niewielki odsetek użytków rolnych charakteryzuje obszary obu Ameryk, gdzie występują znaczne obszary leśne, oraz Afrykę (z rozległymi terenami leśnymi i pasem pustyń). W Afryce występują największe obszary trawiaste, zajmujące ponad 27% powierzchni kontynentu, jednak możliwości wykorzystania ich jako pastwisk ogranicza deficyt wody i licznie występujące pasożyty. Kontynentem niezwykle zróżnicowanym jest Azja, gdzie obok rozległych i nieprzydatnych dla rolnictwa obszarów tajgi i tundry (oraz wysokich gór i pustyń) występują rozległe tereny trawiaste i obszary intensywnej gospodarki rolnej. W Rosji (łącznie z częścią europejską) użytki rolne stanowią zaledwie 12% ogólnej powierzchni, natomiast w Chinach już ponad 50%, a w Indiach 55%.

W ostatnich latach nasila się tendencja zagospodarowywania nie-użytków. Oznacza to nie tylko osuszanie bagien i prace nawadniające na pustyniach, lecz również rekultywację gruntów na terenach przemysłowych (np. hałdach kopalnianych). Nieużytki przeznacza się często pod tereny rekreacyjne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *